Een heel mooie...

Een héél mooie, bijzondere plek, toffe heksen, lekker ijsje, toffe mensen en lekker eten, prachtig "zingend kampvuur" en blije kinderen...

Nog nagenietend,

Sonja (84 NIAS)

Foto-herinneringen aan het zomerfeest 2005

We hebben ervan genoten...

We hebben ervan genoten. Proficiat!

Plaats van het gebeuren was de Buikberghoeve in Sint-Kornelis-Horebeke. Een mooie hoeve met een prachtig binnenplein met een wondermooi tuintje (ook een pluimpje voor de eigenares, die naar eigen zeggen alles zelf doet). Dit alles in het adembenemend prachtig kader van de Vlaamse Ardennen.

Deze locatie is voor wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar! Ook het idee (iets rond heksen) was een fantastisch goede keuze: zowel voor de kinderen als voor ons (want wij hebben ook nog het kind in ons!).

Ook achteraf bleef het feest nog hangen: Tobias (5 jaar) vertelde aan de juf dat hij naar een heksenfeest met echte heksen geweest was! Deze keer waren het wel "lieve" heksen, geen boze, want ze serveerden ons hun lekkerste hapjes. En er was ook lekkere heksensoep! (niet gemaakt van kleine kindjes welteverstaan).

Een sprookjesthema met een feest verbinden, heeft zeker veel toegevoegde waarde! Zo'n concept is voor een volgende aflevering voor herhaling vatbaar. Voor de wandeling waren we jammer genoeg niet op tijd, maar van horen zeggen, bleek het ook heel mooi in elkaar gestoken te zijn, met allerlei leuke opdrachten en verhaaltjes. Verder konden we ook nog Sonja Hendrickx aan het werk "horen", niet "zien", want we mochten niet kijken welk keukengereedschap ze onder handen nam. De opdracht was vooral genieten van de tonen die het voortbracht en wat het in ons lichaam teweegbracht. Onvoorstelbaar welke mooie klanken er kunnen ontstaan met eenvoudige middelen (zoals pannen, kommetjes, een CD-rek,...). Afgedankte pannen en potten hoeven niet meer naar het containerpark!

En dan was er nog de verrassing, the top of the bill: "een echt kampvuur"! Ja nog zo eentje vanuit onze glorieuze chirojaren en dit in een prachtig decor, met het maantje als metgezel. Peter (Aersen), An (Bonte) en Luc (Vandenberghe) zorgden voor de muzikale omlijsting. En wie wilde, zong mee uit volle borst. Alle liederen werden weer eens heropgefrist: van "The house of the rising sun" tot "vrolijke vrienden". Ondertussen was Johan (Vanhauwere) goed in de weer om het vuur brandende te houden en de omgeving brandveilig te houden (zijn architectenkennis kwam hier zeker goed van pas!).

Conclusie van het LETS-zomerfeest anno 2005: een geslaagd, erg verrassend feest met veel creativiteit. Aan allen die hieraan meewerkten: proficiat en aan allen die aanwezig waren: ook proficiat!

Nicole (207 HE)

Alraune is mijn naam, ik ben een HEKS…

Asafoedida, donderbaard en duivelsdrek!
Wat een leuke dag!
Op zaterdag 18 juni 2005 kwam ik terecht op het Grote Letsenfeest in Horebeke.
Hoe kwam IK, een oude zevenmaalzeventigjarige heks nu op dat wondermooie zonnewendefeest?

(ja, dat is eigenlijk een triestig verhaal, in het begin toch)
Luister, ik zal het jullie vertellen.
Ik ben mijn man verloren! Mijn enige grote liefde! Hij werd omgetoverd in een kraai!
Ver-schrik-ke-lijk! Kunnen jullie zich dat voorstellen? Snif snif snotterde snot!
Heeft er al iemand onder jullie zijn man zien veranderen in een zwarte kraai? Nee, hé? Zie je wel!
MIJ is dat overkomen!
Lang lang geleden als de vogels nog spraken en de mensen nog wijs waren leefde ik in een groot heksenbos, ik was mooi en jong en werd verliefd op een prachtige man, de jonge tovenaar Kamiel en hij was ook oh-zo-verliefd op mij! We besloten de volgende volle maan te trouwen.
Maar! Helaas! Asafoedida, donderbaard en duivelsdrek! Helaas!
Een boze heks die nijdig was op ons geluk had Gargamel uitgenodigd.
(Kennen jullie Gargamel? Ja, juist, die prutstovenaar van de smurfen).
Hij werd heel boos en bezwoer me dat als ik niet met hém wilde trouwen hij Kamiel, mijn Kamiel!, zou omtoveren in een kraai.
Natuurlijk wou ik met die slechterik, die bovendien een klunzige tovenaar is, niet trouwen!
Van-ze-leven niet! Ge ziet dat van hier!
En voor ik ook maar iets kon bedenken veranderde hij mijn Kamiel in een zwarte kraai! Gelukkig kwam de tovenares Antidote net voorbij en kon ze de toverspreuk wat afzwakken: de toverkracht zal verdwijnen als ik bij volle maan mijn Kamiel in mijn handen hou.
Zevenmaalzeven jaar zoek ik al. Asafoedida, honderdduizend zwammen en duivelsdrek!
Nog altijd heb ik mijn Kamiel niet teruggevonden!

(en nu wordt het verhaal gelukkig heel wat plezanter)
Enkele Sabbatnachten geleden vertelden de heksen Toejonk en Asperge mij, dat er in Horebeke een heksenwandeling gepland was maar dat de plaatselijke heks Lastminute weer op reis was gevlogen.
De lets-organisatoren zochten dringend een vervangster. Toejonk en Asperge, die jonge moderne (en onervaren) heksen zijn, vroegen mij als oude-wijze-vrouw om hen te helpen. Het was juist de tijd van de smeerwortelaffreksels en de vlierbloesemsiropen maar toen ze er aan toevoegden dat er een uitzonderlijke zwarte kraai in die buurt was gesignaleerd, aarzelde ik geen minuut meer.
Misschien zou ik mijn Kamiel door de hulp van al die letsers kunnen terugvinden!
Samen met Toejonk en Asperge stond ik die dag paraat op de binnenkoer van de boerderij.
Toen groot en klein waren aangekomen gingen we op stap langs onze stille Vlaamse wegen.
Wij, heksen, vertelden over de geneeskrachtige kruiden en zalfjes, we hielpen de liefhebbers een hoed maken en met twijgen en stokken bezemstelen in elkaar knutselen. Sommige kinderen hadden al heksenkleren aangetrokken en deze die wilden konden zich ook laten schminken.
Wat waren ze mooi met die zelfgemaakte heksenhoeden, heksenkleren, bezems en beschilderde gezichtjes!
We riepen ook allemaal samen naar Kamiel maar geen Kamiel te horen of te zien!
Toen we bijna terug op de boerderij waren kwam er nog een echte ijscrème kar en iedereen kreeg een ijsje.
De thuisblijvers hadden ook niet stil gezeten. Sommige hadden met stro en vodden een heksenpop in elkaar gestoken (ze geleek langs geen kanten op mij en toen ik hoorde wat ze ermee gingen doen was ik nog blij ook).
Andere lieve mensen hadden aperitiefhapjes en een heksenbrouwsel gemaakt. Wat was dat lekker!
Het smaakte erg naar vlierbloesem en er zaten ook oogballen in die akelig naar je staarden. Dat vond ik zeer geslaagd. Toch moet er gezegd dat ikzelf meestal paddenoogballen gebruik. Deze smaken sterker door. Ik miste ook een beetje de pittige smaak van teenschimmel en vleermuizenoorsmeer maar dat zijn slechts details.
Asafoedida, donderbaard en duivelsdrek!
Wat zou ik graag op dat letsenfeest gebleven zijn!
Maar vermits het niet betaamt voor heksen om lang tussen de mensen te vertoeven, moest ik huiswaarts.
Toejonk en Asperge stonden al ongeduldig te wachten om naar het Hotondbos terug te keren.
In de keuken ving ik al passeren nog een glimp op van grote dampende ketels vol Gentse waterzooi en in de rekken lagen de heerlijkste zelfgebakken taarten.
Maar geen doen aan: we moesten verder!

Uit pure nieuwsgierigheid stuurde ik 's avonds nog mijn zwarte kater, Stinkende Gouwe, naar de boerderij om te weten te komen hoe het verder zou aflopen.
Hij was in de ban geraakt van een hoog oplaaiend kampvuur met een brandende heksenpop, hij had zijn ogen niet kunnen afhouden van al die tevreden lachende mensen, hij had al spinnend meegenoten van de kampvuurliederen en de klank van de begeleidende instrumenten en hij was… ingedommeld naast het na-smeulende houtvuur…
Er werd gezongen tot laat in de avond.

Alraune,

ps: en als jullie mijn Kamiel vinden stuur me dan een berichtje vóór de eerstkomende volle maan