Het belangrijkste in een letsjaar is het unieke spel van allerlei diensten die aan elkaar geboden worden. Dat heeft iets Valentijnsachtigs, want je doet niet iets voor iemand als je om hem of haar niet geeft. Dus mag het geen toeval heten dat het lets-winterfeest dit jaar Valentijn als schutsheilige koos.

We kunnen terugkijken op een geslaagde 9de februari. Misschien te geslaagd, want te vol zowel qua programma als qua menu. Dat heb je met vernieuwde formules, dan is het wat zoeken tot het helemaal goed zit.

Ijverige creatieve letshanden hadden de aankleding van de tafels heel hart-elijk gemaakt, wat al meteen de sfeer erin bracht. Als onverwacht ‘voorgerecht’ een vertelling van Dario Fo door een rasacteur uit Herzele, een zesgangen-zelfbedieningsmenu met ruilmogelijkheid (jawel: zo kon je bijv. je worstrecht ruilen voor een tweede fruitsla), ‘draaiende cirkels’ die verdacht veel op dating geleken, muzikanten,… Het kon niet op. Inderdaad, we kregen het niet op en de avond was te kort.

Daardoor ging bijv. de muziek en zang—steevast een succes op onze feesten -) wat de mist in. Niet iedereen maakte het nog mee.

Ook de ‘draaiende cirkels’, zo werd op de kerngroep opgemerkt, mochten best wat meer tijd gekregen hebben. Het doorschuiven ging net iets te snel. Maar het idee was een voltreffer.